அந்தோ!!
அவள் எனக்கு
பதில் கடிதம் எழுதாமல்
இருந்திருந்தால் நான் இறந்திருப்பேன்.
எழுதியதால் இறந்தது தமிழ்!
பொறியை கொண்டு எலியை
ஆளுமை செய்ததது போய்,
எலியை கொண்டு (கணிப்)பொறியை
ஆளுமை செய்கிறோம்.
எல்லாக்கம்பிகளும்
வீணையின் அங்கமாவதில்லை.
தினமும் செதுக்கும் ஒரே சிற்பம்.
நிழலைக்காண
நிஜங்கள் ஏங்கி நிற்கின்றன.
உடுக்க நல்ல கச்சையின்றி தவிக்கும்
பிச்சைக்காரர்களைக் காணவோ நான்
இச்சையுடன் அமர்ந்தேன் ஜன்னலோரத்திலே!
ஒன்றாகவே இருந்த மூவரில்
ஏனோ இன்று கடையவன்
மூத்தவனை அழிக்கத்துவங்கினான். தாய் வீடு
பிறந்து வளர்ந்த வீட்டிற்கே
விருந்தாளியாய் சென்றாள்.
உரிமையிழந்தவளாய்!
சகுனம்
வீட்டில் இருந்து புறப்பட்டேன்.
குறுக்கே செல்லவிருந்த பூனை
நின்றுவிட்டது.
இடையுறாத பயணத்தை நினைந்து
மகிழ்ந்தேன்.
ஆனால்... பூனை ஏன் நின்றது?
சகுனம் பார்த்திருக்குமோ?
பரிசு
ஒவ்வொரு தந்தையும்
தன் மகனுக்கு தரும்
முதல் பரிசு -
முத்தம்
தாய்
நான் சாப்பிட்டேன்
நீ சாப்பிடு...
என்று ஊட்டிய தாய்
பாசத்தைக் கற்பித்தாள்
பொய்யையும்தான்
~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*
இந்த கவிதைலாம் சத்தியமா என்னுடையது இல்லைங்க.... (நான் தான் எழுதினேன்னு சொன்னா மட்டும் நம்பவா போறீங்க!)
இவை எல்லாம் சகோதரி சங்கீதா ஜெயபிரகாஷ் தன் புதிய வலைப்பூ
“சகியின் சங்கதிகள்” - ல்
எழுதியவை. சும்மா சொல்ல கூடாது நல்லாவே எழுதி இருக்காங்க. ஒரு எட்டு போய் பார்த்து உற்சாகபடுத்துங்க நண்பர்களே!
